در زمان های بسیار قدیم ، وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود ، فضیلت ها و تباهی ها دور هم جمع شدند خسته تر و کسل تر از همیشه . ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت : بیایید یک بازی بکنیم مثلا قائم باشک ..."

همه از این پیشنهاد شاد شدند و دیوانگی فورا" فریاد زد : من چشم می گذارم . و از آنجایی که هیچ کس نمی خواست دنبال دیوانگی بگردد. همه قبول کردند او چشم بگذارد و به دنبال آنها بگردد . دیوانگی جلوی درختی رفت و چشمهایش را بست و شروع کرد به شمردن : یک ... دو ... سه ...         همه رفتند تا جایی پنهان شوند .

لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد ، خیانت داخل انبوهی از زباله ها پنهان شد ، اصالت در میان ابرها مخفی شد ، هوس به مرکز زمین رفت ، دروغ گفت به زیر سنگ می روم ولی به ته دریا رفت . طمع در کیسه ای که خودش دوخته بود مخفی شد .

و دیوانگی مشغول شمردن بود : هفتادونه ..... هشتاد ....... هشتاد ویک ......

و همه پنهان شده بودند بجز عشق که همواره مردد بود و نمی توانست تصمیم بگیرد و جای تعجب هم نیست چون همه می دانیم پنهان کردن عشق مشکل است.

در همین حال دیوانگی به پایان شمارش رسید :نود و پنج ..... نود وشش ...... نود وهفت .......

هنگامی که دیوانگی به صد رسید عشق پرید و در بین یک بوته گل رز پنهان شد .

 دیوانگی فریاد زد :  "دارم میام ، دارم میام ....."

اولین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود زیرا تنبلی ، تنبلی اش آمده بود جایی پنهان شود .

لطافت را یافت که به شاخ ماه آویزان بود . دروغ در ته دریاچه و هوس در مرکز زمین یکی یکی همه را پیدا کرد . بجز عشق او از یافتن عشق نا امید شده بود .حسادت در گوشهایش زمزمه کرد :" تو فقط بایدعشق را پیدا کنی و او پشت بوته گل رز است ."

دیوانگی شاخه ی چنگک مانندی را از درخت کند و با شدت و هیجان آن را در بوته گل رز فرو کرد و با صدای ناله ای متوقف شد .  عشق از پشت بوته بیرون آمد . با دستهایش صورت خود را پوشانده بود و از میان انگشتانش قطرات خون بیرون میزد. شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بود . او نمی توانست جایی را ببیند . او کور شده بود .

دیوانگی گفت : من چه کردم ، چگونه می توانم تو را درمان کنم ؟

عشق پاسخ داد: تو نمی توانی مرا درمان کنی اما اگر می خواهی کاری بکنی راهنمای من شو .

و این گونه شد که از آن روز به بعد ...

عشق کور شد و دیوانگی همواره همراه اوست

دلم میخواد احساستون رو در مورد این متن زیبا بنویسید